رباعی شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که گلی که به رنگ طعنه و نیرنگ است، هرگز نمی‌تواند با زیبایی و جذابیت چهره محبوبش مقایسه شود. در واقع، گل‌ها به خاطر زیبایی چهره محبوب، از خجالت سرخ شده‌اند و در باغ به هم می‌رسند. شاعر این دو زیبایی را در کنار هم قرار داده و جلوه‌گری عشق را تجلیل می‌کند.
آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
هوش مصنوعی: این گل که به زیبایی و رنگش به تو طعنه میزند، هیچگاه نتوانسته است با چهرهی تو مقایسه شود.
با روی تو روی گل ز خجلت در باغهم سرخ برآمده است و هم خوی کرده است
هوش مصنوعی: با دیدن چهره تو، گلهای باغ به خاطر شرم و خجالت نه تنها رنگینتر شده‌اند، بلکه خودشان هم زیباتر و دلچسبتر به نظر میآیند.