رباعی شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر خاقانی به بیان درد و غم خویش می‌پردازد. او از ناتوانی خود در برابر بلای عشق و مشکلات زندگی سخن می‌گوید. از سویی احساس می‌کند که جانی آتشین دارد اما دلش از پنبه است و نمی‌تواند آسیب‌ها را تحمل کند. در نهایت، او به وضعیت دشوار و بی‌پناه خود اشاره می‌کند و از تیره‌روزی خویش گله‌مند است.
خاقانی وام غم نتوزد چه کندچون گفت بلاست لب ندوزد چه کند
هوش مصنوعی: غم و اندوه برای خاقانی خیلی سنگین و طاقتفرساست، او چارهای جز تحمل این بلا ندارد و نمی‌تواند لب به خواستهاش بگشاید.
شمع از تن و سر درنفروزد چه کندجان آتش و دل پنبه، نسوزد چه کند
هوش مصنوعی: اگر شمع از خود بسوزد و جانش را فدای روشنایی کند، چه سودی دارد؟ و اگر دل از عشق و احساسات نرم باشد، چگونه میتواند مقاوم باشد؟