رباعی شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسی که بوسه لبش به لب محبوبش ایجاد کرده، می‌گوید. او به تب و درد ناشی از این بوسه اشاره می‌کند و می‌گوید امروز تبش تمام شده، اما به جای آن تب خالی (و غم) را تجربه می‌کند. در پایان، او پیش‌بینی می‌کند که این تب خالی عواقبی برای لبش خواهد داشت.
گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
گردی لبت به بوسهای از لبم آزرده شد و دوش، تن مرا تب آزرد.
امروز تبم برفت و تبخال آوردتبخال مکافات لبم خواهد کرد
امروز، تب رفت و تبخال در پی آورد؛ تبخالی که مکافات لب من است (که لب تو را رنجه کرده بود).