رباعی شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تاثیر آن بر وجودش سخن می‌گوید. او به محبوبش، که با لبهای لعل و زیبایش او را کشته، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که او را از حالتی که به‌خاطر عشق رنج می‌برد، نجات دهد، پیش از اینکه شرایطش بدتر شود. در اینجا حس عاشقانه و اضطراب ناشی از آن به وضوح حس می‌شود.
ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
هوش مصنوعی: ای کسی که با زیبایی و لعل خود مرا به راستی کشتهای، تو مانند سدی هستی که عاشقان زیادی را با دندانهای خود به کام مرگ میکشاند.
دریاب مرا دلا سبک‌تر برکشز آن پیش که ترتر شود از آب نمد
هوش مصنوعی: ای دل، به من کمک کن و مرا از این وضعیت ناخوشایند نجات بده، قبل از اینکه دلم از ناراحتی و پریشانی خسته و ناتوان شود.