رباعی شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به ناامیدی از روابط انسانی اشاره دارد. او می‌گوید هیچ‌کس به تو اعتماد نمی‌کند و حتی نزدیکان قدیمی هم نسبت به تو بی‌توجه شده‌اند. در عوض، کسانی که تازه وارد زندگی‌اش شده‌اند، تأثیری از خود نمی‌گذارند. در واقع، شاعر احساس تنهایی و بی‌تفاوتی را به تصویر می‌کشد.
خاقانی امید بر تو بیشی نکندکس بر تو به گاه عهد پیشی نکند
هوش مصنوعی: خاقانی به هیچ کس امید و انتظار زیادی ندارد و هیچ‌کس در زمان توافق و عهد خود به او پیشی نخواهد گرفت.
خویشان کهن عهد چو بیگانه شدندبیگانهٔ نو رسیده خویشی نکند
هوش مصنوعی: وقتی که خویشاوندان قدیمی از هم دور میشوند و به بیگانگی میرسند، شخصی که تازه به محفل آمده است، نمیتواند مانند آنها با دیگران نزدیکی و رابطه برقرار کند.