رباعی شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر در وصف دختری صحبت می‌کند که زیباتر از ستاره‌ها و درخشان‌تر از خورشید است. او به شدت تحت تأثیر این زیبایی قرار گرفته و به نوعی از آن دختر حسرت می‌خورد. در انتها، به اشاره‌ای به مقدر بودن و تقدیر اشاره می‌کند که این زیبایی و عشق در حالت خاص خود، گویای سرنوشت اوست.
دُرّی که شب افروزتر از اختر بوداز گوهر آفتاب روشن‌تر بود
هوش مصنوعی: در اینجا به درهایی اشاره میشود که در شب، نور و روشنی بیشتری دارند و درخشش آنها از نور ستاره‌ها نیز بیشتر است. این درها مثل جواهری میدرخشند و نورشان از آفتاب نیز روشنتربه نظر میرسد.
بربود ز من آنکه تو را رهبر بودمانا که کلاه چرخ را درخَور بود
هوش مصنوعی: کسی که مرا از خود دور کرد، همان کسی است که به تو رهبر گفته میشود، مانند کلاهی که تنها به چرخ مناسب میباشد.