رباعی شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس دل‌تنگی و انتظار صحبت می‌کند. او می‌گوید که بعد از رفتن معشوق، دلش شاد نمی‌شود و همچنان به در نگاه می‌کند و منتظر بازگشت اوست. درواقع، انتظار و امید به دیدار معشوق مهم‌ترین حس اوست و این انتظار باعث می‌شود که همچنان به او فکر کند.
او رفت و دلم باز نیامد ز برشمن چشم به ره، گوش به در بر اثرش
هوش مصنوعی: او رفت و من همچنان نتوانستم دلم را آرام کنم. با چشمهایم به جستجوی او در راه هستم و با گوشهایم منتظر هر صدایی از اویم.
چشم آید زی گوش که داری خبرشگوش آید زی چشم که دیدی دگرش
هوش مصنوعی: اگر چیزی از او در گوشات میرسد، بدان که از چشم نیز به تو خواهد آمد. چشم، چیزی را که دیده به گوش هم خواهد گفت.