رباعی شمارهٔ ۱۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت نگین (یا چهره) محبوب خود اشاره میکند که مانند گندم طلایی است. عاشقان به دور او همانند آدم در بهشت هستند و خاقانی، شخصی که این شعر را سروده، به عمد از بهشت خارج میشود تا به محبوبش نزدیکتر شود.
ماند به بهشت آن رخ گندم گونشعشاق چو آدم است پیرامونش
هوش مصنوعی: آن چهره گندمگون در بهشت باقی مانده است و عشق به او مانند عشق آدمیان به اطراف او است.
خاقانی را نرفته بر گندم دستعمدا ز بهشت میکند بیرونش
هوش مصنوعی: خاقانی با نرمی و دقت گندم را برداشت میکند و عمداً از بهشت دور میشود.