رباعی شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به نوعی احساس ناامیدی و غم و اندوه اشاره دارد. او از طرف مقابل خود می‌گوید که هرچه آزار ببیند یا از او محبت نبیند، باز هم بوسه‌ای از او طلب نخواهد کرد، چون می‌داند که هیچ عذری برای این موضوع ندارد و در واقع تنها از طرف مقابل انتظار رحمت و بخشش ندارد. شعر بیانگر حسرت و عدم reciprocation در عشق است.
آزار کنی و جور فرمائی همرحمت نکنی و روی ننمائی هم
هوش مصنوعی: اگر به کسی آزار برسانی و به او ظلم کنی، حتی اگر بدی کنی و محبتی نداشته باشی، باز هم نمیتوانی از او روی برگردانی.
بوسه چه طلب کنم چه پیش آری عذردانم که نبخشی و نبخشائی هم
هوش مصنوعی: من نه از تو بوسه‌ای میخواهم و نه در پی تأملات هستم؛ میدانم که عذرت را میپذیری و همیشگی، در نهایت نه راضی میشوی و نه من میتوانم تو را ببخشم.