رباعی شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این چهار بیت ابراز عشق خود به معشوق میکند. او خود را به بلبل تشبیه میکند که تنها به خاطر محبوبش دم میزند و در غیاب او، سکوت اختیار کرده است. در واقع، عشق او به قدری عمیق است که تنها با دیدن معشوق میتواند دوباره صحبت کند.
تو گلبن و من بلبل عشق آرایمجز با تو نفس ندهم و دل ننمایم
هوش مصنوعی: تو مانند باغ گل هستی و من بلبل عاشق، جز با تو نفس نمیکشم و دل خود را نشان نمیدهم.
در فرقت تو بسته زبان میمانمتا باز نبینمت زبان نگشایم
هوش مصنوعی: در دوری تو، تا زمانی که دوباره تو را نبینم، سکوت اختیار میکنم و صحبت نمیکنم.