رباعی شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای عاطفی خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که آتش عشق معشوقش بر سر اوست و دلش پر از نشان‌های غم اوست. رغم اینکه جانش از ظلم و جور معشوق به تنگ آمده، همچنان دلش به یاد اوست و ابراز می‌کند که هرچند او از ترک معشوق صحبت می‌کند، دلش هنوز به او وابسته است.
بر فرق من آتش تو فشانی و دلمبر رهگذر غم تو نشانی و دلم
هوش مصنوعی: آتش عشق تو بر سرم میتابد و دل من نشان‌های از اندوه تو را در خود دارد.
از جور تو جان رفت تو مانی و دلممن ترک تو گفته‌ام تو دانی و دلم
هوش مصنوعی: از ظلم و بیرحمی تو جانم به لب رسیده، اما تو هنوز در کنار منی. من تصمیم گرفتهام از تو بگذرم، اما خوب میدانی که دلم همچنان به تو وابسته است.