رباعی شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که اگرچه از محفل محبوبش دور است و دچار غم و اندوه شده، اما در دل می‌داند که محبوبش در آن مجلس خوش می‌گذرانید. او خود را در این حال غرق در غم و درد احساس می‌کند، مانند می که در آب و خون مغمور شده است. از این رو، تقابل بین حال پریشان او و خوشی محبوبش را به تصویر می‌کشد.
چون پای غم ار ز مجلست بیرونماز دست غمت چو می در آب و خونم
هوش مصنوعی: اگرچه از مجلس تو بیرون بروم و غم تو در دل دارم، اما این غم چنان است که مثل می در آب و خون بر من فشار میآورد.
تو مجلس می نشانده دانم چونیمن غرقه خون نشسته دانی چونم
هوش مصنوعی: تو را در جمع میبینم و میدانم که چطور نشستهای، اما من در خون خود غرق شدهام و تو از حال من خبر نداری.