رباعی شمارهٔ ۲۴۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به احساسات غمناک خود اشاره می‌کند و می‌گوید که غم مانند مسکنی برای وجود او شده است. گل سوسن در دلش شکفته شده و او به نوعی به دامان غم افتاده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غم دشمن او شده و او نیز به یک نوع دشمنی با غم رسیده است.
ای کرده تن و جان مرا مسکن غمدر باغ دلم شکفته شد سوسن غم
هوش مصنوعی: ای جان و تن من، تو باعث شدهای که غم در دل من جا گیرد، مانند سوسنی که در باغ دلم شکوفه میزند.
تا پای مرا کشید در دامن غمغم دشمن من شده است و من دشمن غم
هوش مصنوعی: وقتی غم مرا به خود کشید و در آغوش گرفت، این غم به دشمن من تبدیل شده و من نیز به دشمن غم تبدیل گشتهام.