رباعی شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: این ابیات از یک قفس سبز سخن می‌گوید که پر از پرنده‌هاست، اما آن‌ها مدام از این قفس می‌پرند. به نظر می‌رسد که زمان در این قفس بی‌حرکت مانده و یکی از پرندگان، که خود را همای خاقانی می‌نامد، به این وضعیت اشاره می‌کند. به طور کلی، احساس حبس و حسرت به آزادی در این اشعار مشهود است.
گردون قفسی است سبز پُر چشمه چو داممرغان همه زین قفس پریدند مدام
هوش مصنوعی: جهان مانند قفسی است که سرسبز و پرآب است، اما پرندگان از این قفس همیشه فرار کرده و می‌پرند.
دیری است در این قفس ندیده است ایامیک مرغ چو من همای خاقانی نام
هوش مصنوعی: مدتی طولانی است که در این قفس، نه روزگار را دیدهام و نه تجربهای از زندگی آزاد. من هم مانند پرندهای هستم که در قفسی زندانیام.