رباعی شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از عشق و وابستگی خود به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر شایسته بندگی محبوب باشد، دوست دارد در شهر او سال‌ها زندگی کند. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که عشقش آن‌قدر عمیق است که اگر به کعبه برگردد، احساس می‌کند که کافر است، زیرا تمام وجودش معطوف به محبوبش است. در واقع، حضور محبوب برای او ارزش بیشتری از هر مکان مقدسی دارد.
گر هیچ به بندگیت درخور باشمدر شهر تو سال و مه مجاور باشم
هوش مصنوعی: اگر در بندگی و خدمت به تو لایق باشم، در شهر تو حتی اگر یک سال یا یک ماه زندگی کنم، خوشحال و افتخارآمیز خواهد بود.
شروان ز پی تو کعبه شد جان مراگر برگردم ز کعبه کافر باشم
هوش مصنوعی: اگر به خاطر تو، شروان برای من به کعبه تبدیل شده است، پس اگر از کعبه بازگردم، مانند کافر خواهم بود.