رباعی شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس عمیق درد و رنجی که در درونش وجود دارد صحبت می‌کند. او با تصاویری از خون و آتش، نشان می‌دهد که این احساسات چقدر قوی و ویرانگر هستند. او به نوعی می‌گوید که دردش مانند آتش درونش شعله‌ور است و بین خون و آتش ارتباطی برقرار می‌کند که بیانگر حالتی پرتنش و عذاب‌آور است.
دل خون شد و آتش زده دارم ز درونپیش آر میی چو خون که هست آتش‌گون
هوش مصنوعی: دل من به شدت ناراحت و غمگین است و از درون مانند آتش میسوزد. تو تنها مثل خونی هستی که به رنگ آتش درآمده و من به تو نیاز دارم.
می آتش و خون است فرو ریزم خونآتش به سر آتش و خون بر سر خون
هوش مصنوعی: من شعله و آتش را بر میریزم، و خونِ آتش را بر سر آتش و خون جاری میکنم.