رباعی شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر غمی عمیق و احساس فقدان هستند. شاعر از دل شکسته و دلتنگی خود می‌گوید و به زیان‌هایی که عشق یا زندگی به او زده، اشاره می‌کند. او از درد و رنجی که بر دلش نشسته، حسرت می‌خورد و به وضعیت نابسامان خود lament می‌کند. در نهایت، او به شدت از وضعیت دلش ابراز تأسف می‌کند.
تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من
هوش مصنوعی: وقتی که دل من از غم و اندوه رنج میبرد و به کربلای دوردست مینگریست، تمامی آرزوها و امیدهایم را به باد داد. دل من به خاطر عشق و خواستههایی که داشتم، دچار زیان و نقصان شد.
یک موی نماند از اجل تا دل منالقصه به طولها دریغا دل من
هوش مصنوعی: تا وقتی که عمرم به پایان برسد، هیچ چیزی از اجله باقی نماند، اما افسوس که دل من همچنان از این ماجرا رنج میکشد.