رباعی شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و مقام والای باری تعالی و نقش او در شفاعت بندگان می‌پردازد. شاعر از دل غمناک انسان‌ها و امید آنها به رحمت خدا سخن می‌گوید و بر این باور است که در روز قیامت، تنها خداست که می‌تواند شفاعت بدون گناهکاران را کند. به عبارت دیگر، شاعر بر اهمیت خداوند به عنوان پناهگاه و شفیع بندگان در روز حساب تأکید دارد.
ای روی تو محراب دل غمناکانوی دست تو سرمایهٔ بر سر خاکان
هوش مصنوعی: ای چهرهات پناهگاه دلهایی است که غمگین هستند و ای دستان تو، ابزار و وسیلهام برای رسیدن به خاکیان.
روزی که روند سوی جنت پاکانجز تو که کند شفاعت بی‌باکان
هوش مصنوعی: روزی که به سمت بهشت پاکان میروند، جز تو که می‌تواند بدون ترس شفاعت کند؟