رباعی شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به رابطه عمیق و پیچیده‌ای میان خود و معشوق اشاره دارد. او به تعبیر "تیغ" و "زخم" به جنگی احساسی و روحی میان آنها پرداخته و از تسلیم و فداکاری جوانی خود برای معشوق سخن می‌گوید. در نهایت، او به نوعی آمادگی برای تقدیم جان خود در صورت محبت و عطوفت معشوق اشاره می‌کند.
تیغ از تو و لبیک نهانی از منزخم از تو و تسلیم جوانی از من
هوش مصنوعی: تیغی که از تو میآید و پاسخی که در دل من است، زخمهایی که از تو میخورم و تسلیمی که جوانیام را به تو تقدیم میکنم.
گر دل دهدت که جان ستانی از مناز تو سر تیغ و جان فشانی از من
اگر دلت میآید (=اگر دلت رضا میدهد) که جان مرا بستانی، تیغ کشیدن از تو و جان فشانی از من.