رباعی شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد و رنج فراق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر خاک وجود او را با اشک خون شستشو دهد، همچنان در حسرت و اندوه باقی خواهد ماند. او به این نکته اشاره دارد که در غم فراق، نه تنها آرامش ندارد، بلکه سایه‌اش نیز بر زمین باقی نخواهد ماند. به‌طور کلی، این شعر احساس عمیق از دست دادن و فقدان را منتقل می‌کند.
گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن
هوش مصنوعی: اگر زمین از شدت گریه و رنج من، با اشکهایم شسته شود و به خود بگرید، نگران نباش که من لحظهای آرامش خواهم داشت.
زینسان که فراق خواهدم فرسودنبر خاک ز من سایه نخواهد بودن
هوش مصنوعی: چون از محبوب دور میشوم، دیگر سایهای از من بر روی خاک نخواهد بود و این دوری مرا فرسوده می‌کند.