رباعی شمارهٔ ۲۷۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساسات عمیق خود نسبت به عشق و جدایی اشاره می‌کند. او به زندگی به عنوان آفتی در وجود خود نگاه می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که او را فراموش کند. شاعر احساس می‌کند که بدون محبوبش، هیچ چیز در جهان معنا ندارد و بنابراین از او می‌خواهد که نشان او را نیز نادیده بگیرد. در کل، این شعر بیانگر اندوه و حسرت عاشقانه است.
چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
هوش مصنوعی: چون زندگی برای من مانند آفت و درد است، روح و جانم را از این دنیا دور کن. زیرا همچون سایهای که پوششی ایجاد می‌کند، هویتم نیز در این دنیا پنهان شده است.
چون بی‌تو سر و پای جهان نیست پدیدبرزن سر غمزه و جهانم گم کن
هوش مصنوعی: وقتی تو در کنار من نیستی، هیچ چیزی در دنیا اهمیت ندارد. فقط کافی است نگاهی به من بیندازی و همه غمهای جهان را از من دور کنی.