رباعی شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: خاقانی در این شعر به بیان احساسات خود درباره غمهای تازه و دردهای قدیمیاش میپردازد. او میگوید که تا زمانی که زنده است، کسی را ناراحت نخواهد کرد. اما به محض اینکه از دنیا برود، هر کس میتواند هر کاری که میخواهد انجام دهد.
خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
هوش مصنوعی: خاقانی در یک لحظه، هم غم جدیدی را تجربه کرد و هم دردی کهنه را.
تا من به تو زندهام به دل کس نکُنمچون من رفتم تو هرچه خواهی میکُن
هوش مصنوعی: من وقتی به وجود تو زندهام، به خاطر کسی دل نمیزنم. زمانی که من از این دنیا بروم، تو هر کار که دلت میخواهد، انجام بده.