رباعی شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: این ابیات به عشق و زیبایی می‌پردازند. شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند و احساس عمیق خود را نسبت به او بیان می‌دارد. یادآور می‌شود که وجود محبوبش (می‌دیرسال) برای او معنایی عمیق و پر از زندگی دارد. همچنین، میخانه نماد عشق و سادگی اوست و سبوی در گردن محبوب، نشان‌دهنده نزدیکی و وابستگی شاعر به اوست. به طور کلی، این اشعار احساسات عاشقانه و دلبستگی شاعر را به تصویر می‌کشند.
کو آن می دیرسال زودافکن تومحراب دل من ز حیات تن تو
هوش مصنوعی: کجاست آن شراب کهنهای که تو به من مینمایانی و قلب من را از زندگی دنیوی خالی می‌کند؟
میخانه مقام من به و مسکن توخم بر سر من، سبوی در گردن تو
هوش مصنوعی: مکان من میخانه است و تو در آنجا ساکن هستی. من تحت تاثیر تو هستم و تو با سبوی آب در دست، به من نگاه میکنی.