رباعی شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره عشق و وابستگی خود به محبوبش صحبت می‌کند. او خود را مانند خاکی می‌داند که به باد (محبوب) وابسته است و در لحظه‌های تند و ناپایداری او، احساس پراکندگی و درهم‌ریختگی می‌کند. حسرت و غم در گریه‌هایش به وضوح دیده می‌شود، در حالی که زیبایی محبوبش او را به خنده می‌آورد.
ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تودر گریهٔ تلخم از شکرخندهٔ تو
هوش مصنوعی: ای شاه زیبا، مانند من هیچ بندهای در اندوه و گریهاش، از لبخند شیرین تو شاد نیست.
تو بادی و من خاک سر افکندهٔ توچون تند شوی شوم پراکندهٔ تو
هوش مصنوعی: تو مانند بادی و من خاکی هستم که به خاطر تو سر به زیر انداختهام. وقتی تو به تندی و تیزی بوزی، من به پراکندگی و فرار خواهم رفت.