رباعی شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی است که شاعر در آن به دوگانگی احساسات خود اشاره می‌کند. در حالی که روابطش با دوستش سرشار از روشنایی و امید است، احساساتش نسبت به دشمنش منفی و تلخ به نظر می‌رسد. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی او تحت کنترل نیست و این موضوع به نوعی به ناپایداری و عدم قطعیت زندگی اشاره دارد. در نهایت، با اشاره به دست‌نوشته‌ای از خود، به این نکته پرداخته می‌شود که انسان باید در برابر وضعیت‌های سخت و چالش‌ها استقامت داشته باشد.
در تیرگی حال من روشن بهمی دوست به هر حال و خرد دشمن به
هوش مصنوعی: در شرایط دشوار و تاریک زندگی من، همیشه وجود دوست و عشق او برایم روشنایی و امید را به ارمغان میآورد، حتی اگر عقل و خرد با من نباشند یا دشمنی کنم.
اکنون که عنان عمر در دست تو نیستدر دست تو آن رکاب مرد افکن به
هوش مصنوعی: حال که کنترل عمر به دست تو نیست، از تو خواسته می‌شود که در انجام کارها و تصمیمگیریها به بهترین شکل ممکن عمل کنی.