رباعی شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه اشاره دارد که همچون پری و ماه درخشان است. شاعر به شدت تحت تأثیر او قرار گرفته و از دست او دیوانه و گمراه شده است. او احساس می‌کند که این زیبایی توانسته هوش و حواسش را برباید و به این ترتیب، به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته است. شاعر می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند با این شدت عاشق شود.
ای از پری و ماه نکوتر صد رهدیوانهٔ تو پری و گمراه تو مه
هوش مصنوعی: ای که زیبایی تو از پری و ماه نیز بیشتر است، من دیوانهٔ توام و به خاطر تو گمراه شدهام.
از من چو پری هوش ربودی ناگهمردم به کسی چنین کند؟ لا والله
هوش مصنوعی: تو با زیبایی و سحنت، هوش و دل مرا ربودی، اما آیا ممکن است کسی اینگونه مراناک سازد؟ هرگز!