تناجی
خاقانی شروانی

رباعی شمارهٔ ۳۰۵

گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواهشب‌های فراقت چه دراز آمد آه
گفتا شب را در این درازی چه گناهشب روز وصال است که گردیده سیاه