رباعی شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند که زلفهایش بر چهرهاش سایه افکنده و او را شبیه حوریان بهشت میداند. شاعر از معشوق میخواهد که راست بگوید چه کسی او را در این زیبایی یاری کرده است.
تا زلف تو بربست به رخ پیرایهبر عارض تو فکند مشکین سایه
هوش مصنوعی: زمانی که زلف تو را بر روی صورتت بستند، زیباییات مانند پردهای سیاه بر چهرهات نقش بست.
ای حور جنان تو پیش من راست بگوشیر تو که داده است، که بودت دایه؟
هوش مصنوعی: ای حور بهشتی، راست را بگو که شیر تو را چه کسی به تو داده است و دایهات کیست؟