رباعی شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر احساس نگرانی و ناامنی شاعر است. او از پرواز دلش و سپس افتادن اسب به دلیلی نامشخص سخن می‌گوید. همچنین، اشاره دارد که وجود دیگران به او عاریت داده شده و وقتی که آن را پس می‌دهد، معلوم نیست چه کسی باقی می‌ماند. این ابیات به نوعی از عدم ثبات و وابستگی به دیگران حکایت می‌کند.
چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟چون اسب تو سم فکند در ره تو که‌ای؟
هوش مصنوعی: وقتی ناگهان دل تو پرواز کرد، تو چه کسی هستی؟ و وقتی اسب تو در راه تو پا کوبید، تو چه کسی هستی؟
بر تو ز وجود عاریت نام کسی استچون عاریه باز دادی آنگه تو که‌ای؟
هوش مصنوعی: بر تو نام کسی از وجود و هستیام است که مانند یک امانت به تو دادهام؛ اما وقتی که این امانت را به من پس میدهی، خودت چه کسی هستی؟