رباعی شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: این چهار بیت به بیان عشق عمیق و سوزان یک عاشق می‌پردازد. عاشق می‌گوید که از عشق معشوق حاضر است بر خاک کوی او سر بگذارد و مانند آتش که بر آب تاثیر دارد، تحت تأثیر عشق او است. او به شدت از درد و زاری ناشی از این عشق رنج می‌برد و می‌گوید که تو لایق تمام این عشق هستی، اما نیازی به گفتن نیست.
بر سر کنم از عشق تو خاک همه کویای برده مرا آتش تو آب از روی
هوش مصنوعی: من از عشق تو با خاک کوی تو سر و سامان میدهم، ای کسی که آتش عشق تو مرا سوزانده و تو با آب حیات خود به من زندگی میبخشی.
من عاشق زار تو چنانم که مپرستو لایق عشق من چنانی که مگوی
هوش مصنوعی: من به شدت و عمیقاً عاشق تو هستم، به گونهای که نمیتوانی درک کنی. تو همچنین در خور آن عشق نیستی که من به تو میورزم، پس نیازی به گفتن نیست.