رباعی شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به سنگ دلی و بیرحمی معشوق اشاره میکند و از او میخواهد که به زیباییها و خصوصیات خوب خودش توجه کند. او همچنین بیان میکند که درد و رنجی که از عشق میکشد، به اندازه بدی معشوق زیاد است و این عشق برای او عمیق و پرشور است.
آن سنگ‌دلی و سیم دندان که بدیز آن خوشتری ای شوخ زبان دان که بدی
هوش مصنوعی: در این بیان، صحبت از فردی می‌شود که ظاهراً سرد و بی‌تفاوت است و دندان‌های سیمینش نمادی از زیبایی و زرق و برق دارد. این شخص با ویژگی‌های خاصش، به نوعی به یادآوری این نکته می‌پردازد که بدی و زشتی در وجودش نهفته است، حتی اگر زبانش شیرین و شیرین گفتار باشد. یعنی گاهی اوقات زیبایی ظاهری نمی‌تواند در مقابل خصلت‌های ناپسند درون فرد قرار گیرد.
در کار توام هزار چندان که بدمدر خون منی هزار چندان که بدی
هوش مصنوعی: من به خاطر بدی‌هایت هزار بار بیشتر از آنچه که تو به من آسیب رسانده‌ای، در عذاب و رنج هستم.