رباعی شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به عشق و فداکاری برای خدا اشاره دارد. او می‌گوید اگر بمیرد، این کار را به خاطر خدا انجام می‌دهد و از معشوق می‌خواهد که با زیبایی‌هایش او را مسخ کند و سپس جانش را آزاد کند. به نوعی این ابیات حاکی از عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و اهمیت عشق الهی است.
گر کشتنیم چنان کش از بهر خدایکز بنده شنوده باشی از روح افزای
هوش مصنوعی: اگر ما را بکشند، بگذار به خاطر خدا باشد، تا تو هم از این بنده بشنوی که از روح افزا سخن می‌گوید.
زان میگون لب و زان مژهٔ جان فرسایمستم کن و آنگه رگ جانم بگشای
هوش مصنوعی: از آن لبهای زیبا و از آن مژههای جانکاه، مرا مست کن و سپس جانم را رها کن.