رباعی شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: این شعر از بیدل است که بیان‌گر احساس عمیق عشق و دلتنگی شاعر به معشوقش می‌باشد. شاعر می‌گوید که اگر تنها نیمی از خود را به چهره زیبای محبوبش بنگرد، گمراه می‌شود و اگر به دروازه‌ای او عبور کند، دچار سردرگمی می‌شود. او آرزو می‌کند که در سختی‌ها و غم‌ها، یار او باشد و می‌پرسد چرا باید غمگین باشد اگر محبوبش را درخور عشق و محبت خود نمی‌داند. شاعر در این شعر حس عشق و وابستگی را به زیبایی بیان کرده است.
بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی
اگر به رخسارت نگاه کنم، بیدل نیستم و اگر از در کویت گذر کنم، گمراه.
غمخوار توام کاش تو را درخورمیگر درخورمی تو را چرا غم خورمی
غمخوار تو هستم، کاش سزاوار تو باشم. اگر شایسته تو باشم، چرا غم بخورم؟