رباعی شمارهٔ ۳۳۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و بلندی مقام خود اشاره می‌کند و از احساس آزادی و رهایی می‌گوید. او خود را مانند سیمرغ، پرنده‌ای افسانه‌ای و والا، معرفی می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به او توجه نکنند و از اتهام‌ها و قضاوت‌های بی‌اساس دوری کنند. شاعر به دنبال رسیدن به جایگاهی والا و عدم وابستگی به دنیای مادی و نظرات دیگران است.
سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای
هوش مصنوعی: ای سیمرغ وصالی، ای بت برتر، به من عنوان همای گیتی را عطا کردی.
من فارغم از دانهٔ هر کس چو همایتو نیز چو سیمرغ به کس رخ منمای
هوش مصنوعی: من از رفتار و نظر دیگران بینیازم، مانند سیمرغ که به کسی نشان نمیدهد.