رباعی شمارهٔ ۳۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود میگوید که امروز مهمان جان او است و برایش جان خود را تقدیم میکند. او از عشق و وابستگیاش به معشوق میگوید و ابراز میکند که برای دیدن او حتی حاضر است از دردها رنج ببرد، زیرا او درمان دردهایش است.
امروز به خشک جان تو مهمان منیجان پیش کشم چرا که جانان منی
هوش مصنوعی: امروز من به روح خالی تو سر زدهام و جانم را به تو تقدیم میکنم، چرا که تو معشوق من هستی.
پیشت به دمی ز درد تو خواهم مرددردت بکشم بیا که درمان منی
هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر درد تو جانم را از دست میدهم، بیا که تو تنها دارو و درمان درد من هستی.