رباعی شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از شهر خود وداع میکند و احساس دلگرفتگی و دوری را بیان میکند. او به خداوند پناه میبرد و دلش را به او میسپارد، زیرا از سختیها و مشکلاتی که در سفر به دلیل شهر خود تجربه کرده، رنج میبرد.
از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرایجان را به وداع کوتهی رو بنمای
هوش مصنوعی: از شهر تو خواهم رفت، ای اصلیترین جلوه جانم، با وداعی کوتاه، نگاهی به من بینداز.
از جور تو در سفر بیفشردم پایدل را به تو و تو را سپردم به خدای
هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و ستم تو، قلبم را در سفر به تو سپردم و تو را به خداوند واگذار کردم.