رباعی شمارهٔ ۳۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند که همچون چوگان، زلف‌هایش فریبنده است و دل شاعر را به حالتی آشفته و ناآرام می‌کشاند. شاعر همچنین به شب‌هایی اشاره می‌کند که معشوق غم هجران را به دل می‌افکند و در چشم او جهان به صورت یک زندان جلوه‌گر می‌شود.
روزی که سر زلف چو چوگان داریآسیمه دلم چو گوی میدان داری
هوش مصنوعی: روزی که زلفت مانند چوگان بازی سامان بگیرد، دل بیقرارم مانند گوی میدان در دستان تو خواهد بود.
آن شب که همی رای به هجران داریآفاق به چشم من چو زندان داری
هوش مصنوعی: در شبی که به جدایی فکر میکنی، تمام جهان در نظر من مانند یک زندان به نظر میرسد.