رباعی شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوب خود میخواهد که در مجلس شراب او را به یاد بیاورد تا دل غمگینش شاد شود. او از محبوب میخواهد که ظلم و بیداد را کنار بگذارد و به او داد و عدل بدهد و همچنین از بند و رنجهایی که دارد آزادش کند.
در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی
هوش مصنوعی: اگر در میخانه به یاد من باشی، دل غمگینم با یاد تو شاد خواهد شد.
بیداد به یکسو نهی و داد کنیوز بندگی و محنتم آزاد کنی
هوش مصنوعی: به ناحقی را کنار بگذار و عدالت را برقرار کن، و از قید و بند و مشکلات من رهایی ببخش.