شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: خاقانی در این شعر به ناتوانی انسان در فهم و تحلیل واقعیت‌های زمانه اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما به رغم دانش و عقل خود، قادر به درک عمیق مسائل نیستیم. حتی اگر اطلاعاتی از دنیای زیرین داشته باشیم، در سطح زمین و در زندگی واقعی، در دام نادانی و ابلهی خواهیم بود. در نهایت، او بر این باور است که شناخت حقیقی از زمانه تنها برای نادان‌ها فراهم نمی‌شود.
خاقانی از حدیث زمانه زبان ببستکز هرچه هست به ز زبان کوتهیش نیست
هوش مصنوعی: خاقانی به این نتیجه رسیده است که از صحبت درباره اوضاع و احوال زمانه دست بردارد، زیرا هیچ چیزی به اندازه کلام مختصر و محدود او، گویا و کافی نیست.
گیرم ز روی عقل همه زیر کیش هستبا کید روزگار به جز ابلهیش نیست
هوش مصنوعی: هر چند که از نظر عقل همه چیز تحت کنترل و در چارچوب خاصی قرار دارد، اما با تدبیر روزگار، جز نادانی و سادگی چیز دیگری به جا نمیماند.
هدهد ز آب زیر زمین آگه است لیکاز دام بر فراز زمین آگهیش نیست
هوش مصنوعی: هدهد از آب زیر زمین باخبر است، اما از دامهایی که بالای زمین وجود دارد، اطلاعی ندارد.