شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف موجوداتی همچون مار صورتی و طوطی میپردازد. مار به خاطر مادری شیرینخویی و طوطی به خاطر دشواریها و رنجهایش جگرخور است. در نهایت، شاعر نتیجه میگیرد که این وضعیتها نتیجهی بخشش و رحمت دنیا هستند، چرا که آنهایی که در زندگی باید خاکی و سختی بکشند، به نوعی شکر و نعمت را نیز میچشند.
تو مار صورتی و همیشه شکرخوریخاقانی است طوطی و دایم جگر خورد
هوش مصنوعی: تو زیبایی و همیشه به طرز دلنشینی رفتار می‌کنی، مانند طوطی که همیشه در حال لذت بردن است و در نهایت احساساتی عمیق و عذابی را تجربه می‌کند.
این هم ز بخشش فلک و جود عالم استکان را که خاک باید خوردن، شکر خورد
هوش مصنوعی: این موضوع به نوعی از بخشش و generosity اشاره دارد که در زندگی وجود دارد. هر کسی که سرنوشتش چنین رقم خورده که در خاک فرو رود، باید در عوض از نعمت‌ها و لطف‌های فراوانی که به او می‌رسد، بهره‌مند باشد. به عبارت دیگر، حتی اگر کسی مقدر شده باشد که در نهایت به خاک برگردد، در این بین می‌تواند از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی بهره‌ور شود و شکرگزار آن‌ها باشد.