شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوعات مختلفی مانند مقام و شرف، عشق و زیبایی می‌پردازد. او بیان می‌کند که پیشوای علمای دین، لباس زیبا و ارزشمندی می‌پوشد، اما هدفش از پوشیدن آن لباس نه تنها نمایش است، بلکه می‌خواهد با آن صفات خوب و نیکو را در خود بپروراند. شاعر به عشق و دل‌شکستگی‌اش اشاره می‌کند و از اینکه خواجه می‌داند دلش آزرده است، سخن می‌گوید. او همچنین به زیبایی آب که سمبل هنر و لطافت است اشاره دارد و می‌گوید که عیوب خاک را با وجود این هنر می‌توان پوشش داد. در نهایت، شعر به تقابل میان زیبایی و زشتی و نحوه‌ی کتمان آن‌ها می‌پردازد.
پیشوای علما جامهٔ مننز پی بیشی و پیشی پوشد
هوش مصنوعی: پیشوای علما، لباس من را بر تن نمیکند زیرا برای او لباسپوشی از دیگران که در مقام و منزلت بالاتر هستند، مناسبتر است.
لیک خواهد که به پوشیدن آندر تنم خلعت بیشی پوشد
هوش مصنوعی: اما او می‌خواهد که با پوشیدن آن، لباسهای بیشتری بر تنم بیفزاید.
کان قبا کز حبش آرند رسولبهر تشریف نجاشی پوشد
هوش مصنوعی: پیراهنی که از حبشه برای تشریفات نجاشی تهیه میشود.
خواجه داند که مرا دل ریش استمرهمی بر سر ریشی پوشد
هوش مصنوعی: آقای بزرگوار می‌داند که دل من آسیب دیده است، ولی برای پنهان کردن این درد، به ظاهر خود را آرام و بیدغدغه نشان میدهد.
چه عجب آب که گنج هنر استعیب خاک از سر خویشی پوشد
هوش مصنوعی: عجب است که آب که خود منبع و گنجینهای از هنر و زیبایی است، توانسته عیب و نقص خاک را بپوشاند و آن را از چشمها پنهان کند.