شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف ظلم و ستمی می‌پردازد که بر زمین و مردمان رفته است. او به فلک (آسمان) اشاره می‌کند که تحت تاثیر این ظلم و غرامت قرار دارد و به حالت مسخره‌ای دچار شده است. در این میان، فلک شاهد زخم‌های مردان و درد آنهاست و در شب به شکل غمگینی به سوگ نشسته و در روز در تلاش است تا تشعشعی از امید و روشنی را به ارمغان بیاورد، ولی همچنان تحت فشار و ستم قرار دارد.
منه غرامت خاقانیا نهاد فلک راببین فلک به چه ماند در آن نهاد که هستش
هوش مصنوعی: به خودت سخت نگیر، ای خاقانی، ببین چگونه هستی و دنیا چه شکلی دارد؛ در واقع، دنیا هم به نوعی شبیه همان حال و احوال توست.
فلک به مسخرهٔ مست پشت خم ز فتادنز زخم سیلی مردان کبود گردن پستش
هوش مصنوعی: آسمان به شکل تمسخر به حالت مستی در آمده و از شیب تند به زمین افتاده است، چون زخم سیلی مردان قوی، گردن ضعیف او را کبود کرده است.
به شب هزار پسر جرعه ریخته به سرش بربه روز مشعلهٔ تاب‌ناک داده به دستش
هوش مصنوعی: در شب، هزار پسر جمع میشوند و مینوشند، و روز، شعلهای درخشان را به دست او میدهند.