شمارهٔ ۳۳۸ - خاقانی

دی شبانگه به غلط تا به لب دجله شدمباجگه دیدم و نظاره بتان حرمی

بر لب دجله ز بس نوش لب نوش‌لبانغنچه غنچه شده چون پشت فلک روی زمی

نازنینان عرب دیدم و رندان عجمتشنه‌دل ز آرزو و غرقه تن از محتشمی

پیری از دور بیامد عجمی زاد و غریبچشم پوشیده و نالان ز برهنه قدمی

دهنش خشک و شکفته رخش از ابر مژهجگرش گرم و فسرده تنش از سرد دمی

تشنگی بادیه برده به لب دجله فتادسست تن مانده و از سست تنی سخت غمی

آب برداشتن از دجله مگر زور نداشتکه نوان بود ز لرزان تنی و پشت خمی

شربتی آب طلب کرد ز ملاحی و گفتهات یا شیخ ذهیبا حرمی الرقم

پیر گفت ای فتی آن زر که ندارم چه دهمگفت: اخسا قطع الله یمین العجمی

آبی از دجله چو بینم که به پیری ندهندمن ز بغداد چه گویم صفت بی‌کرمی

بی‌درم لاف ز بغداد مزن خاقانیگرچه امروز به میزان سخن یک درمی