شمارهٔ ۱۷ - حسب الحال
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس خستگی از کار و خدمت اشاره می‌کند و بر لذت روزهای بیکاری و استراحت تاکید دارد. او به زیبایی طبیعت و خوشی‌هایی که در زمان آرامش وجود دارد، اشاره می‌کند. همچنین به این نکته پرداخته که اگر شخصی به دنبال موفقیت باشد، باید خود تلاش کند و اگر از جانب خداوند برکت و نعمت برایش برسد، باید قدردان آن باشد. او بر این باور است که چه نعمت و چه سختی، هر دو می‌توانند به انسان درس‌هایی بدهند و او همواره آمادگی پذیرش آن‌ها را دارد.
مرا بس ز دیوان مرا ز خدمتخوشا روز بیکاری و وقت عطلت
هوش مصنوعی: من از دیوانگی و خدمت خستهام؛ چه خوب است روزهایی که بیکارم و در وقت فراغت هستم.
بر این تیغ کوه گل انبار گوییچو فغفور بر تختم و فور برکت
هوش مصنوعی: بر روی این تیغ کوه، گلی همچون انباری دیده میشود، گویی همچون فغفور بر تخت نشستهام و برکت در اطرافم جاری است.
چو دولت مهیا بود مر کسی رااگر او نجوید بجویدش دولت
هوش مصنوعی: وقتی شرایط مساعد باشد، اگر کسی به دنبال نعمتها و موفقیتها نرود، آن نعمتها خود به سراغ او خواهند آمد.
امامی که بر روزگارست ما رااگر او ندارد بدادمش مهلت
هوش مصنوعی: امام و رهبری که در زمان ما وجود دارد، اگر او ما را فراموش کند یا به ما توجه نکند، امیدوارم فرصتی برای ما باقی بگذارد.
اگر دولت آید و گر نکبت آیدبه نزدیک من هر دو را هست آلت
هوش مصنوعی: هر اتفاقی که بیفتد، چه خوشبختی و چه بدبختی، من قادر به پذیرش آن هستم و ابزار لازم را دارم.