شمارهٔ ۲۷ - در پنجاه و هفت سالگی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مدت زمان زندگی خود می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که ۵۷ سال از عمرش گذشته است. او احساس می‌کند که در این مدت، علاوه بر سختی‌ها و مشکلات، سودهایی نیز کسب کرده است. شاعر بین یقین و شک نسبت به مدت زمان زندگی‌اش گیج است، زیرا نمی‌داند چه مقدار از عمرش گذشته و چه مقدار باقی مانده است. او همچنین به رنج‌ها و عبرت‌هایی که از گذشته‌اش آموخته اشاره می‌کند و از حسادت‌ها و بدسگالی‌های دیگران رنج می‌برد. اما در نهایت با شکرگزاری به این نتیجه می‌رسد که توانسته آثار ادبی برجسته‌ای خلق کند و این نکته را باعث دلگرمی و افتخار می‌داند.
پنجاه و هفت رفت ز تاریخ عمر منشد سودمند مدت و ناسودمند ماند
هوش مصنوعی: پنجاه و هفت سال از عمرم سپری شده است و در این مدت، برخی لحظات برایم مفید و پربار بودهاند، در حالی که برخی دیگر بیفایده و عبث گذشتند.
و امروز بر یقین و گمانم ز عمر خویشدانم که چند رفت و ندانم که چند ماند
هوش مصنوعی: امروز به یقین و با تردید متوجه میشوم که چه مدت از عمرم گذشته، اما نمیدانم چه مقدار از آن هنوز باقی مانده است.
فهرست حال من همه با رنج و بند بوداز حبس عبرت و از بند پند ماند
هوش مصنوعی: حال من پر از درد و زحمت است، زیرا در زندان عبرتها و نصیحتها گرفتار شدهام.
از قصد بدسگالان وز غمز حاسدانجان در بلا فتاد و تن اندر گزند ماند
هوش مصنوعی: به دلیل نیت بد افرادی که حس حسادت دارند، جانم در خطر است و بدنم دچار آسیب شده است.
چوگان بنه که گوی تو اندر چه اوفتادخیره متپ که کره تو در کمند ماند
هوش مصنوعی: چوگان را کنار بگذار زیرا گوی تو کجا افتاده است. نگران نباش زیرا تو در دام افتادهای.
لیکن به شکر کوش که از طبع پاک توچندین هزار بیت بدیع بلند ماند
هوش مصنوعی: با این حال سعی کن شکرگزار باشی، چرا که از ذات خالص تو آثار و شعرهای زیادی با شکوه و زیبایی باقی مانده است.