شمارهٔ ۳۳ - سمنزار
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی طبیعت اشاره می‌کند. بنفشه‌ها پس از شب تار و سختی‌ها شکوفا می‌شوند و عطر سمن‌ها در هوای صبح تازگی می‌آفریند. شاعر این تصویر را با توصیف احوالات روحی و درونی خود مقایسه می‌کند و احساساتش را از زیبایی‌ها و تلخی‌های زندگی به تصویر می‌کشد. به نوعی، غم و شادی در دل انسان به هم بافته شده و می‌توان در دل سنگین، زیبایی را جستجو کرد.
چون به بنفشه ستان کز شب دیجور زادتازه سمن ها شکفت ار نفس بامداد
هوش مصنوعی: وقتی به بنفشه میرسیم که از شب تاریک و ناگوار به دنیا آمده است، تازه جوانههای سمن به خاطر نسیم صبح شکوفا می‌شوند.
گویی هر زر و سیم که داشت در مغز دلخاک به رخ برفشاند سنگ به دل در نهاد
هوش مصنوعی: انگار هر طلا و نقرهای که داشت، در دل خاک بر سرش ریخت و سنگی در دلش گذاشت.