شمارهٔ ۶۹ - ستایش و تشجیع خویش
هوش مصنوعی: این شعر به آرامش و تسلط بر نفس در مواجهه با سختی‌ها و چالش‌های زندگی اشاره دارد. شاعر از تن و دل خود می‌خواهد که آرام بمانند و به شادی و افسردگی پاسخ ندهند. او به پیری و خطراتی که در این مسیر وجود دارد، اشاره می‌کند و از تأثیرات ناگواری که زندگی بر او گذاشته، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به گریز از مشکلات و خطرات اشاره دارد و خواستار پایداری در برابر سختی‌هاست.
تو ای تن برامش میا و مروتو ای سر به شادی مخسب و مخیز
هوش مصنوعی: ای بدن، برایم نیامده و نرو، ای سر، به خوشی نپرداز و برنخیز.
تو ای دل دژم باش و هموار باشتو ای دیده خون ریز و پیوسته ریز
هوش مصنوعی: ای دل، همیشه افسرده و هموار باش، و ای چشم، پیوسته خون بریز.
نبینید پیری که جان مرانشسته ست چون شیری اندر نخیز
هوش مصنوعی: به سادگی بگویم، نمیتوان به ظاهرسازیها توجه کرد. حتی اگر در زندگی، سن یا نشانههای پیری وجود داشته باشد، نیروی جوانی و شجاعت درون میتواند هنوز فعال باشد. در واقع، نباید قدرت و روحیه را بر اساس سن یا ظواهر قضاوت کرد.
بناگوش من پر ز شمشیر کردز موی سپید اینت کین و ستیز
هوش مصنوعی: در گوش من صدای جنگ و ستیز طنینانداز شده است و موی سپید من نشان از کینه و دشمنی دارد.
عجب می کند زان بناگوش منکه هرگز ندیده ست شمشیر تیز
هوش مصنوعی: عجب می‌کند که گوشهای من، شمشیر تیز را هرگز ندیدهاند.
از آن رو که با تیغ تیز آشنامر او را نبوده ست در رستخیز
هوش مصنوعی: زیرا که او با شمشیر تیز آشنا نیست، بنابراین در روز قیامت آمادگی ندارد.
شناسد مرا تیغ بران که کسندیده ست پشت مرا در گریز
هوش مصنوعی: تیغ تیز من به خوبی من را میشناسد، زیرا هیچکس از پشت من در حال فرار را ندیده است.
چو نیزه روم در اجل بند بنداگر همچو جوشن شوم ریز ریز
هوش مصنوعی: اگر به مانند نیزه به سمت مرگ بروم، با هر ضعیفی که دارم، همانند زره هم اگر شوم، دانه دانه و ریز ریز خواهم شد.