شمارهٔ ۹۸ - ثناگستری
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و عشق شاعر به یک شخصیت برجسته است. شاعر تمایل دارد که ویژگی‌های آن شخص را ستایش کند و در همین راستا، از دریا و ابری که می‌تواند از آن بگیرد و به دریا برگرداند، به عنوان نمادی برای مدح و یادآوری می‌سازد. او خود را بنده و مادح آن شخصیت می‌داند، هرچند از آزادگان است.
شاعر بیان می‌کند که بدون دیدن روی آن شخص، زندگی‌اش را بی‌معنا می‌داند و عمرش را کوتاه و ارزشمند می‌بیند. او همچنین ابراز نارضایتی می‌کند که در مسیر رسیدن به آن شخص، با دشواری‌ها و موانع بسیاری روبرو است. شاعر با احساس غم و اندوه، از آن شخصیت می‌خواهد که به حال او نگاهی بیندازد و به بهبود شرایطش کمک کند.
شعر در نهایت با آرزوی بقا و موفقیت برای آن شخصیت به پایان می‌رسد، نشان‌دهنده امید و آرزوی شاعر برای نزدیکی و ارتباط بیشتر با اوست.
ابرم که همی ز دریا بردارموآنگاه همی به دریا بر بارم
هوش مصنوعی: من همچون ابری هستم که ابتدا از دریا میگیرم و سپس دوباره به دریا بازمیگردم.
از خواجه عمید همی گیرممدحی که همی تو را دارم
هوش مصنوعی: از خواجه عمید شعری میگیرم که در آن تو را ستایش کردهام.
مادح شدمش گرچه نه طماعمبنده شدمش گرچه ز احرارم
هوش مصنوعی: با اینکه به او مدح میگوییم و ستایشش میکنم، اما به خاطر تمایلات دنیوی این کار را نمیکنم. همچنین، به رغم اینکه آزاد و مستقل هستم، احساس بندگی و وابستگی به او را دارم.
در آفتاب دولت او دایممانند چرخ عالی مقدارم
هوش مصنوعی: در زیر نور خورشید، مقام و موقعیت او همیشه مانند چرخ بلند و بزرگ است.
روزی که من نبینم رویش راآن روز از عمر می نانگارم
هوش مصنوعی: هر روزی که من نتوانم دیدار او را داشته باشم، آن روز را از روزهای زندگیام به حساب نمیآورم.
وانگاه بینمش به دو سه روزیبس کوته ست عمر که من دارم
هوش مصنوعی: در این مدت کوتاه که من زندگی میکنم، او را به مدت چند روز میبینم.
در ره همی نیابم تا یک رهبر صد هزار حیله دهد بارم
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی نمیتوانم یک راه درست را پیدا کنم، در حالی که صدها حیله و ترفند برایم وجود دارد.
دورم چرا کند که نه من جغدماز من چرا رمد که نه من مارم
هوش مصنوعی: چرا از من دور میشوی در حالی که من همانند جغدی در تاریکی نیستم؟ و چرا فرار میکنی در حالی که من شبیه ماری خطرناک نیستم؟
کردم بر آنکه خامه برگیرمبس وهم بر خیالش بگمارم
هوش مصنوعی: بر این فکر بودم که قلم را بردارم و تمام تصوراتی که دربارهاش دارم را بنویسم.
کافور و مشک ناب برانگیزموآن صورت لطیفش بنگارم
هوش مصنوعی: من عطر خوش کافور و مشک خالص را به همراه میآورم و آن چهره زیبا را نقاشی میکنم.
هر گه که بار بدهد بنشینمبا صورتش غم دل بگسارم
هوش مصنوعی: هر بار که فرصتی پیش بیاید، با او نشسته و غمهای دلم را فراموش میکنم.
ای صاحب موفق فرزانهاندیشه می نداری از کارم
هوش مصنوعی: ای فردی که موفق و دانا هستی، چرا درک درستی از کار من نداری؟
نه نیز بپرسی احوالمنه بیش بخوانی اشعارم
هوش مصنوعی: نه از حال و احوالم سوالی میکنی و نه اشعارم را بیشتر میخوانی.
بازار تیز گشت مرا زی توزیرا شدی به طبع خریدارم
هوش مصنوعی: بازار من به خاطر تو پررنگ و شلوغ شده است، زیرا تو به سلیقه من توجه داری و به نوعی خریدار من هستی.
از من چو جان و دل را بخریدینزدیک تو تبه شد بازارم
هوش مصنوعی: وقتی جان و دل مرا از من خریدی، حالا نزدیک تو تمام کارهایم نابود شده است.
می جوی مر مرا که نوا جویمباز آر مر مرا که دل آزارم
هوش مصنوعی: به دنبال من بیا که دوباره نغمهام را بزنم، به من بازگرد چون دلتنگ و آزاردهنده هستم.
بادت بقا و دولت پیوستهاین خواهمت ز ایزد دادارم
هوش مصنوعی: برای تو آرزوی ماندگاری و نعمتهای همیشگی دارم و این را از خدای بخشنده میخواهم.