شمارهٔ ۱۳۷ - وصف طبیعت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی‌های طبیعت در هنگام غروب خورشید صحبت می‌کند. او به رنگ‌های زیبای آسمان اشاره می‌کند که شبیه به شعرهای دل‌نشین است. همچنین از طلایی بودن طبق بر روی زمین و گل‌های لاله حرف می‌زند. در بخشی دیگر، به ماه و زیبایی آن در میان کاه اشاره کرده و آن را به رنگ زنگ‌های درخشان تشبیه می‌کند. شعر به تمایل شاعر به زیبایی‌های آسمان و زمین می‌پردازد و از تزیینات طبیعت که به وضوح در آن زمان مشاهده می‌شود، یاد می‌کند.
گفتم چو فرو شد آفتاب از کهبنمود شفق چو شعر عنابی
هوش مصنوعی: گفتم وقتی که خورشید غروب می‌کند، کسی را میبینم که رنگ شفق مانند شعر قرمزرنگ است.
زرین طبق است و زبرش لالهچون روی نگار من به سیرابی
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف زیبایی و شکوه یک ظرف طلایی می‌پردازد که بر روی آن گل‌های لالهای قرار دارد. تصویری از زیبایی طبیعی و روابط آن با چهرهی معشوق در اینجا نقش بسته است، به طوری که تمامی این عناصر به شکل هماهنگ و دلنشینی در کنار هم قرار گرفتهاند.
بنمود مه دو هفته در خرمندر زنگی اوفتاده سقلابی
هوش مصنوعی: ماه دو هفته در کشتزار نمایان شد و در حوادث روزگار، چون دانهای در زنگی رفته و غرق شده است.
گفتم ز برای آن طبق مانابر کارگه سپهر دولابی
هوش مصنوعی: گفتم که به خاطر آن، طبق معنای بلند بر جایگاه آسمانی در حال چرخش قرار دارد.
از دیبا کرده اند سرپوشیپر در لگنی میانه سیمابی
هوش مصنوعی: پارچهای نرم و لطیف را به شکل سرپوشی درست کردهاند که درون آن، ظرفی نقرهای قرار دارد.