شمارهٔ ۱۳۶ - شکر مر او را که نه ای زشت روی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش شخصی به نام "خواجه" می‌پردازد و او را به خاطر تدبیر و عقلانیتش تحسین می‌کند. شاعر از زیبایی و خوبی او سخن می‌گوید و شکرگزاری می‌کند که او زشتی ندارد. همچنین، او از بی‌خود سخن گفتن و بیهوده‌گویی پرهیز می‌کند و به نقش خواجه در رهبری و مدیریت اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که در دوران رهبری خواجه، زندگی با شادی و نشاط سپری می‌شود.
عین زمانی تو به تدبیر و رایفرخ نام تو چو فر همای
هوش مصنوعی: در زمانهای که تو با تدبیر و خرد خود به اقدامهای شایسته میپردازی، نام تو مانند نام پادشاهی با عظمت و نیکو خواهد درخشید.
شکر مر او را که نه ای زشت رویمنت او را که نه ای ژاژ خای
هوش مصنوعی: خدا را شکر که تو زشتی و عیب نداری و همچنین خدا را شکر که تو از سخنان بیهوده دوری.
کی بود ای خواجه که چون راشدیشغل نقابت را بندی قبای
هوش مصنوعی: ای آقا، کیست که هنگام رشد و بزرگ شدنش، شغل نیکو و مهم را ترک کند و لباس و ظاهر آن را بپوشد؟
تا ما در دولت تو می زییمبا طرب و شادی و هوی و های
هوش مصنوعی: تا زمانی که در سایهی نعمتهای تو زندگی میکنیم، با خوشحالی و سروری به سر میبریم.